Low-code ile yaptığımız ilk uygulama ne zaman “çekirdek sistem” oluyor?

Birçok ekipte küçük bir ihtiyaçla başlıyor: formdan gelen talepleri yönlendiren, onayları toplayan basit bir uygulama. Sonra herkes onu kullanmaya başlıyor; bildirimler, raporlar, istisna kuralları ekleniyor. Bir bakmışız, işin önemli bir parçası tek bir low-code akışına bağlanmış.

Bence kritik eşik kullanıcı sayısı değil, uygulamanın durması halinde işin durup durmadığı. O noktaya yaklaşırken birkaç şeyi erken düşünmek faydalı:

• Veri dışarı çıkabiliyor mu? Kayıtları ve ekleri başka bir sisteme aktarabilmek, platform değişikliği ihtimalini yönetilebilir kılıyor.
• Kurallar görünür mü? Onay adımları ve istisnalar tek kişinin hesabında ya da anlaşılması zor akışlarda kalırsa, uygulamayı devralmak zorlaşıyor.
• Bir çıkış kapısı var mı? En kritik iş mantığını gerektiğinde ayrı bir servise taşıyabilecek şekilde tasarlamak, low-code’dan vazgeçmek değil; seçenekleri korumak.

Benim yaklaşımım, ilk günden her şeyi “kurumsal mimari”ye çevirmek değil. Ama uygulama işin vazgeçilmez parçası olmaya başladığında yedekleme, yetki ve taşıma planını masaya koymak.

Sizce hangi işaret, “bu artık hızlı bir prototip değil, desteklenmesi gereken sistem” dedirtiyor?