Yapay zekâyı yazara değil, editör masasına oturtunca ne değişiyor?

Son dönemde farklı yapay zekâ araçlarını blog yazılarında deniyorum ve bende en iyi sonuç, “şu konuda yazı yaz” demekten değil, araca net bir editörlük görevi vermekten geliyor. İlk taslağı baştan sona üretmesini istediğimde metin akıcı olsa da çoğu zaman fazla genel kalıyor; kendi örneklerimi ve bakış açımı ekleyince yazı gerçekten bana ait hissettiriyor.

Benim için işe yarayan akış şöyle:

• Önce konuyu ve okuyucunun yazı sonunda ne öğrenmesini istediğimi kendim belirliyorum. Örneğin “kahve ekipmanı seçimi” yerine “küçük mutfakta filtre kahve ekipmanı seçerken nelere bakmalı?” gibi daraltıyorum.
• Yapay zekâdan olası başlıklar, eksik kalabilecek alt konular ve taslak için eleştiri istiyorum. Böylece metni yazmadan önce kör noktaları görebiliyorum.
• Bilgi ve kaynakları ayrıca kontrol edip, genel önerileri kendi deneyimimle değiştiriyorum. Özellikle ürün, sağlık veya güncel bilgi içeren yazılarda bu kontrolü atlamamak gerekiyor.

Böyle kullanınca araç metnin sahibi değil, fikir ortağı ve ikinci göz oluyor. Siz yapay zekâyı daha çok ilk taslağı çıkarmak için mi, yoksa mevcut yazıyı geliştirmek için mi kullanıyorsunuz?